Σχολιάστε

Του Σουφλιώτικου του πουδουσφίρ

σάρωση0044

Νήλιους καίει κάτα καλά. Απου βραδύς μπάια νότσι, στου σαμπάχλαϊ βγήκαν κι σιαλαρέοι. Ά μα κάψα σήμιρα, σούρθητι θιρμασιά. Του γήπιδου γιουμάτου. Καρκατσέλδοις, Καμπιώτ’, Κουρνουφουλιώτ’. Ήρθαν τσιάκ απ’ του Σαλτίκ’. Στ’ Κούτκα του μπαχτσιά τ’ μιρά, αραδιάσκαν Καμπιώτ’, κείθι μιρά στου γιαρ Καρκατσέλδοις. Μπλούκια, μπλούκια μαζόνουνταν, ένα καλαμπαλίκ. Ήρθαν κι παπέοι, ήφιραν κι τα γκζάνιατς μι τα τσιργούδιατς. Φουρούσαν ούλ’ κι τα γιουρτινά τσαρουχούδιατς. Τα γκζάνια πλουν σπόρια μπάλκαμπα, μπαμπαλιώρεις τ’ Μίχου κι πατλάκις απού τσιαρκέζκα καλαμπούκια. Έκατι, έκατι ακούου μια ντιουντιούκα. Βγήκι διαιτητής μ’ ένα κουντό βρακούδ’ κι κάτ’ πουδάρις μαλλιαρές. Αυτοί μι τα γιράνια τα βρακούδια είνι Καμπιώτ, γιαλ’ μι τσ’ μαλίσοις τσ’ φανέλοις είνι Καρκατσιλιώτ’. Μσοί είνι μι τα κόντζια, γιαλ μσοί μι τα τσιαραπούδια. Ούλ’ ητιμάσκαν. Του πιχνίδ’ αρχινάει. Τ’ μπάλα τν’ έχει Πουλιόνς. Άει, Πουλιόν, κόσια Πουλιόν, Πουλιόνς την κατσιούρτση, την πήρη Θανάης. Θανάης κουσιάζ’, τουν πίπκουσαν, Έρθητι Τάσιους σπρώχνη τ’ Μάλια. Μάλια ξιώτι, γκαζκαλάει του κιφάλτς κι τσ’ σιάπκατς. Λίστιους, σαβουρντάει την πουδάρατ’, τ’ μπουμπνάει μια τ’ μπάλλα, αναφιλέ η Μάλια την καβράτση. Ά μα βάριμα που την καν’, η Μάλια, πάει στ’ ναλ’ τ’ μιρά. Κόσια ρε μπίμπουου, κόσιααα. Κουσιάζ’, μπίμπους, ντ’ μπουμπνάει μια ντ’ μπάλλα κι πηρνάει τα καβακούδια, παέν’ στα γκιόλια. Τώρα ούλ’ μαζώνουντι στου κουϊτλούκ’, στουν ίσκιου. Μπάλλα τσιαμουρλαντίσκι κι χράσκι να φέρουν μουλόχις για να τσ’ φουγκίσουν. Στου ξανάρχιγμα την παίρνει πάλι Πουλιόνς. Κόσια ρε μπίμπουου! Τάσιους έβγαλι τα τσιραπούδιτ’ κι έρθητι ξυπόλτους. Ντ’ βαρνάει μια μι του μπάσπαρμάκ’. Νάα αβανάκ’ Τάσιου, ήλιαμ σήμιρα είση ντίμπιντιου αγιάξτους. Τι γλέπου, θάματ’ μπιζέρσαν. Όχ(ι). όχ(ι), έκαμαν πάιντους. Ήπιαν κι απού ένα γκαζόζ’ να παγαδώσ’ καταπένουτς. Ά μα δλια, μι του γκίοτουρου την πήραμι. Παν’ κατ’ γκζάνια στ’ βρύσ’, γκουλιαφίσκαν κι ήφηραν νιρό μι τσ’ κφάδοις. Σιάρα, σιάρα κίνσαν να πλένουντι. Βγήκι πάλι διαιτητής . Έκατι, θάματ’ έχασι ντ’ ντιουντιούκατ’. ‘Ενας πάππους έκαμι μια ντιουντιούκα απού σουγούτ’, τν’ ήφηρι κι αρχινάει πάλι του πιχνίδ’. Μινέλς κουσιάζ’, κάμειν’ να τ’ βαρέσ’ τ’ μπάλλα, αμά καϊντάει, Κόλιας ρουκών’ του γκαγκάτ’, σαλντούν κι οι δυό μαζί, Μινέλς καϊντάει κι πιπκώντι καταής.Διαιτητής φανάζ’ σκούζ’ μι τ’ ντιουντιούκατ’. Μινέλς δε σκώνιτη. Έκατι, έκατι. Τουν βάρησαν στα μπάμπαλατ’. Τ’ Κόλια του κιφάλ’ έβγαλι γιουγκάδις. Κίνσαν απ’ όξου να σαβουρντούν μόλια. Κόματι, θα φάμι ξύλου. Μινέλς σκώθκι, πάει Κόλιας να βαρέσ’ κιφαλιά, έρθητι Πουλιόνς, τουν βαρνάει μια κλουτσιά στου κότς. Δε γλέπου καλά, α μά θάματ’ αρχίνσαν να τρέχουν γιόματα. Νήλιους παέν’ στου Γυμνάσιου τ’ μιρά. Ά μα ζέστα ρε πιδί, ούλ’ είνι μες στου γίδρου, κόπκαν Καμπιώτ’, νταλάκιασαν Καρκατσιλιώτ’. Τώρα τ’ μπάλλα τν’ έχ’ Λίτσιους. Κόσια ρε Πουλιόν, χιτς μι τουν αφήνς. Κουσιάζ’ Πουλιόνς, τουν πιρδικλών’, τουν ντιβιρντάει τα μπρούμτα. Τώρα ήταν που κίνσαν για τα καλά να σαβουρντούν μόλια. Ούλ’ σαλντούν στου γήπιδου. Κόσιατι ‘γω λέου. Πάμι σι κανένα τυνχά, να μι μας γκιουμπανίσουν. Σ’ ένα σαγανάκ(ι)’, ούλ’ ξέπηξαν κι χάθκη του καλαμπαλίκ’ από προσώπου τς γης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: